Help mij !!
Dat is het smekend signaal dat Staatssecretaris Bijleveld van Binnenlandse Zaken al meer dan een jaar afgeeft.
Want ze wil zo graag het Provinciale voorstel voor de gemeentelijke herindeling van Bussum met Muiden, Naarden en Weesp ‘afschieten’.
Overal zoekt ze naar argumenten om dit waardeloze voorstel te torpederen, maar niemand reageert op haar smeekbedes. Nog erger: elke keer duikt er weer iemand op die stelt dat het een prima voorstel is, terwijl mevrouw Bijleveld, met haar ruime ervaring als Kamerlid en als burgemeester van een herindelingsgemeente na haar studie bestuurskunde zelf feilloos in de gaten heeft dat die Gv4 voor geen meter gaat werken.
Ze heeft het plan van gedeputeerde Moens zien aankomen; de procedure die hij volgde was heel krap aan nog net binnen de perken, maar toch eigenlijk niet naar de geest van de wet. Toen waren er die Provinciale Statenleden die de zo zichtbaar te verwachten ellende van dit voorstel niet hebben doorzien en het plan notabene goedkeurden.
Vervolgens heeft ze er zelf heel lang op zitten broeden, om aansluitend uit bittere noodzaak, nu al een jaar geleden, dan maar een Commissie van Wijzen aan te stellen die het hele zaakje nog maar eens met een frisse blik opnieuw moest bekijken. En verdorie, die blik was niet fris en die wijzen kwamen ook nog eens met de aanbeveling om het plan uit te voeren zoals het er lag.
Maar dát was niet de bedoeling; zij wilde van die ellende af.
Had nu werkelijk niemand dat in de gaten? Een oplossing: ze zou bij de officiële ontvangst van het rapport ogenblikkelijk verklaren het geheel eens te zijn met de inhoud; dan had je grote kans dat ze in het openbaar door de een of andere gezaghebbende politicus wel gecorrigeerd zou worden en had ze op die manier via een mooie politieke boog vast wel een mogelijkheid om dat waardeloze Haarlemse stuk naar de prullemand te verwijzen. Maar helaas: iedereen keek heel erg verbaasd over haar nogal voortijdige uitlating, maar niemand deed een mond open. Wat nu?
Een geweldige procedurele vondst werd haar aangereikt.
Elk wetsvoorstel, dus ook zo’n plan voor gemeentelijke herindeling, moet altijd om advies éérst naar de Raad van State.
Dat is niet alleen een formaliteit, maar vaak filteren ze er daar nog vuiltjes uit waar je wat van kan leren. En als ze die Raad van State nu eens een uitgebreider advies zou vragen, zoals of ze nog opmerkingen hebben over de gevolgde procedure. En ook of ze mischien nog wat nuttige ideeën hebben over andere mogelijkheden tot herindeling in het Gooi.
Toegegeven, het zijn erg open vragen en ook toegegeven, na die toch al steeds overschreden termijnen in de procedure en ook al na dat hopeloze advies van die Commissie van Wijzen, geef je met deze vraag aan de Raad van State jezelf eigenlijk wel een stevig brevet van onvermogen, maar er zijn ook twee grote kansen.
Want misschien bieden die hele slimme dames en heren bij de Raad van State dan toch eindelijk de argumenten aan om dat waardeloze plan uit Haarlem van tafel te vegen.
En de tweede kans is dat het onderzoek door de Raad van State zoveel tijd neemt, dat ze het Wetsvoorstel niet meer op tijd in de Tweede kamer geagendeerd krijgt en de Kamer dus weigert het te behandelen, omdat een daaruit voortvloeiend besluit feitelijk onuitvoerbaar is.
Wel een aanfluiting voor een staatssecretaris met deze staat van dienst, maar dan zijn we toch eindelijk van dat Haarlemse prul af.
Wie geeft mij als staatssecretaris nu eindelijk de argumenten om het herindelingsplan af te voeren?
Zo werd een formele Adviesaanvraag aan de Raad van State feitelijk een bedelbrief, een smeekbede voor een finale dolksteek.
Dus ja toch: “hellup!!”
